Dzienniki z Tajlandii: Druga opowieść Puzzaia

Druga opowieść Puzzaia

Czwartek, 28 lipca 2011

Chang Mai, wioska Lahu Czytano: 526

Bambusowa światynia w obozowisku Nasza grupa nigdy nie wchodziła głęboko w dżunglę. Każdego dnia spotykaliśmy w środku dnia gospodarstwo, które prowadziło także mały sklepik z piwem i Coca-Cola. Przedostatniego dnia wędrówki gospodarz miał bogatszy asortyment. Dla każdej grupy rzeźbił procę. Proca była naprawdę ładna i każdy by zauważył, że je twórca ma w tym wprawę. Każdy mógł spróbować celując w puste butelki małym kamyczkiem, jednak nikt się nie skusił na zakup. Nikt wtedy z nas jeszcze nie wiedział, że tego wieczoru Puzzai opowie dlaczego zakup procy można przypłacić życiem?

Czy w Azji są niesamowite moce? Pewnie są takie jak wszędzie. Tu czci się naturę, a że jest wszechpotężna to zawsze warto okazywać jej respekt. Taki respekt okazuje się budując przy każdym gospodarstwie, rodzinie miniaturkę domku. Jest to świątynia w której składa się dary. Ofiarowując dobra chroni się przed ubóstwem. Niektóre domki są bardzo bogato zdobione, niektóre są uboższe, jednak we wszystkich zawsze są dary w postaci jedzenia i od czasu do czasu tlą się kadzidełka. Często takim podarkiem jest gazowana Fanta o różowym kolorze, w butelkę często jest wsadzona słomka, czasem jest kilka takich otwartych, pełnych butelek.

Gdy pod wieczór przyszliśmy do gospodarstwa w którym mieliśmy nocować w pierwszej kolejności Puzzai złożył dar z jedzenie w najuboższej jaką do tej pory widziałem świątyni. Były to po prostu pozbijane kawałki bambusa. Z daleka przypominał karmnik dla wróbli.

Brak harmonii dało się od razu wyczuć w tym miejscu. Obóz znajdował się przy samej rzece. W gęstym gąszczu drzew był tylko mały otwór nad naszym obozem, przez który dochodziło do nas światło. Zmrok zapadł bardzo gwałtownie i od razu zrobiło się niezwykle chłodno jak na tą szerokość geograficzną. Nie ulegało wątpliwości, że to miejsce zostało wydarte naturze siłą.

Moje wątpliwości mógł rozwiać tylko jeden człowiek - Puzzai. Nie byłem w błędzie. W tym obozie pojawia się duch kobiety. Jeden z jego przyjaciół, przewodnik miał z nią nawet do czynienia. Jego turysta kupił procę od gospodarza. Testując ją wieczorem w obozowisku rozbił szklaną butelkę w świętym, bambusowym domku. W nocy przewodnik został dłużej przy ognisku. Gdy się zbierał do snu, z zaskoczeniem zobaczył, że jeden turysta wychodzi z obozu. Zaczął za nim iść. Mężczyzna szedł bardzo pewnie mimo, że nie miał latarki i nie powinien znać tego terenu. Przewodnik obserwował go z dystansu, zachowanie mężczyzny nie było normalne. Gdy ten zaczął wchodzić do rzeki tuż przy samym uskoku wodospadu zmierzając prosto w najszybszy nurt i niewątpliwie krocząc w kierunku pewnej śmierci przewodnik się ujawnił i go zatrzymał. Mężczyzna był w transie, ale szybo udało się z nim nawiązać rozmowę. Gdy przewodnik zapytał: co robisz? Mężczyzna odpowiedział: Idę za tą kobietą, woła mnie. Nie widzisz jej? Jest tam. Przewodnik jednak nie dostrzegł niczego w mroku, tylko bezpiecznie odprowadził turystę do chaty.

Tego wieczoru Puzzai nie spał w domu przeznaczonym dla przewodnika. Była to chata położona najbliżej świętego miejsca. Spał na podłodze w kuchni, a jego chata stała pusta.

Na szczęście, jutro już wychodzimy z dżungli. Ostatni odcinek spływa się na bambusowej tratwie... :)