Dzienniki z Tajlandii: Dżungla, słonie i banany

Dżungla, słonie i banany

Poniedziałek, 25 lipca 2011

Chang Mai Czytano: 516
Komentarze: 1

Wczoraj byłem na fantastycznym obiedzie. Kosztował mnie 4 złote. Był to ryż smażony w głębokiej patelni z jednym wbitym jajkiem. Dla mnie to jest właśnie tajska kuchnia. Jedzenie kupione na ulicy od człowieka, który tu stanął, rozgrzał garnki i zaczął tu sprzedawać 2 godziny temu. Do tego te ostre, malutkie papryczki, do których zdążyłem się już przyzwyczaić. W Europie każdy, kto by mnie zobaczył objadającego się nimi to zapytał się, czy wszytko w porządki? W Tajlandii są przepyszne... może są bardziej znośne dzięki temperaturze 25 stopni? Są podawane w zalewie i dodają potrawie niesamowitego smaku.

By się spakować w dniu wyprawy do dżungli wstałem wcześniej. Wyjazd był o ósmej. Właścicielka guesthouse'a przechowa mój duży plecak. Zostawiłem też pranie, które odbiorę po powrocie. Wyznacznikiem listy moich rzeczy do spakowania jest odpowiedz na pytanie: Czy wszystkiego użyję przynajmniej raz? Najcięższymi rzeczami był aparat i litrowa butelka Jim Beam'a do odkażania ran.

O 8⁰⁰ przyjechał Puzzai, mój rówieśnik. Nasza grupa w sumie liczyła 11 osób. Byli w niej sami Anglicy, para Niemców, ja i przewodnik, oczywiście Taj. Celem naszej wędrówki była wioska ludzi Lahu. Wioska leży na szczycie jednego ze wzgórzy. Przez kilka godzin wędrówki wypociłem może z wiadro wody. Droga praktycznie cały czas wiodła pod górę. Na oko oszacowałem, że miałem najcięższy ze wszystkich plecaków. Żałowałem tachania butelki whiskey, będziemy musieli ją dziś opróżnić. Przeżyłem jeden moment krytyczny. Zostałem ostatni, kiedy wszyscy już przeszli wąską, śliską półką skalną nad brzegiem wodospadu. Nie miałem się za co chwycić, nie miałem się kogo spytać, moje buty ześlizgiwały się z mokrego mchu, a plecak bezlitośnie ciągnął w dół. O mój Borze, zostałem sam. Utknąłem. Jest naprawdę niebezpiecznie, fałszywy krok i spadnę z całym sprzętem do wody. Sytuacja jest naprawdę rozpaczliwa. Jeśli z tego wyjdę, to już nigdy nie będę szedł ostatni. Michał, nie przejmuj się czasem, masz długie nogi, dogonisz ich. Michał, nie dogonisz ich to są ścieżki w dżungli, już teraz nie masz żadnej orientacji. Umierasz tu, czy przezywasz? Po prostu to zrób. Odpycham się lewą ręką od chwiejącego się korzenia. Prawa znajduję wreszcie 2 cm otwór w pionowym, gładkim głazie w który mogę włożyć palce. Skok, lot, jestem po drugiej stronie skały. Dalsza wędrówka była bardzo uciążliwa, gorąco, pot szczypiący w oczy, ulewa, przeprawy przez potoki. Do tego biorę Dotur - lek na malarię po którego zażyciu należy leżeć. Moje serce co jakiś czas chce spuścić powietrze jak balonik lub zaczyna wyrywać się z piersi. Satysfakcji po dojściu nie można wycenić.

Domy mieszkańców wioski położone są około 1 metr nad ziemią i są w całości zbudowane z bambusa. Teren jest górzysty, ale mimo to podłoga chaty jest w poziomie. Dach pokryty jest wysuszonymi liśćmi palmy. Każde posłanie składa się z cienkiego materacu, koca, poduszki i zawieszonej nad wszystkim moskitierą. Moskitierę widzę pierwszy raz w życiu. Nie zrobiłaby na mnie takiego wrażenia, gdym nie musiał z niej korzystać.

Mimo poznania wielu miejsc na Ziemi, do tego wieczoru nie potrafiłem odpowiedzieć na pytanie, o moje ulubione miejsce? Tym miejscem jest wioska Lahu. Teraz to wiem, widok mgły wnoszącej się nad lasem, koncert wydawany przez wszystkie owady, zachodzące słońce i brak cywilizacji. Kompletny brak cywilizacji.

Przede mną wieczór, po którym przewodnik będzie się ze mnie śmiał do końca wyprawy...